Święty Szarbel (Charbel) Makhlouf urodzony 8 maja 1828 roku w Beka Kafra w małej wiosce położonej wysoko w górach w Libanie. Na chrzcie otrzymał imię Jusuf (Józef). Już jako dziecko odznaczał się pobożnością zamiłowaniem do modlitwy i samotności. W wieku 23 lat wstąpił do maronickiego klasztoru św. Marona w miejscowości Annaja, gdzie otrzymał zakonne imię Szarbel. Po odbyciu studiów teologicznych w klasztorze Kafifan i otrzymaniu święceń kapłańskich wrócił do klasztoru św. Marona, gdzie przebywał do 1875 roku. W tym roku ojciec Szarbel przeniósł się do znajdującej się w pobliżu klasztoru pustelni pod wezwaniem św. Piotra i Pawła. Żyjąc w odosobnieniu, prowadził niezwykłe ascetyczny tryb życia, poszcząc i umartwiając się, większość czasu spędzał na modlitwie i praktykach religijnych. W pustelni spędził 23 lata swego życia. Zmarł w Wigilię Bożego Narodzenia 24 grudnia 1898 roku. Po pogrzebie Ojca Szarbela miało miejsce niezwykłe zjawisko. Nad grobem pojawiła się jasna poświata utrzymująca się przez wiele tygodni. Łuna spowodowała, że do grobu zaczęły przychodzić rzesze wiernych modląc się za jego wstawiennictwem i otrzymując uzdrowienie. Po kilku miesiącach władze klasztoru dokonały ekshumacji pochówku, okazało się, że ciało ojca Szarbela jest w doskonałym stanie, zachowało elastyczność i temperaturę osoby żyjącej oraz wydzielało ciecz określaną przez świadków jako pot i krew. Mimo usunięcia wnętrzności i osuszenia ciała zmarłego dalej sączyła się substancja, która została uznana za relikwię. Beatyfikację Szarbela Makhloufa odbyła się 5 grudnia 1965 roku przez papieża Pawła VI, zaś kanonizacja 9 października 1977 roku również przez Pawła VI. Do dziś grób świętego z Annaji jest celem licznych pielgrzymek z całego świata.
Najnowsze komentarze